استقبال از پنل های تخصصی زیر سایه سخنرانی دولتمردان

مدت زمان مطالعه : 4 دقیقه

سخنران کلیدی بیست و چهارمین همایش بیمه و توسعه که بود؟! / استقبال از پنل های تخصصی زیر سایه سخنرانی دولتمردان

نکته قابل تامل در خصوص این سمینار یک روزه آن است که سخنران کلیدی (key speech) همایش چه کسی بود ؟ در فاصله زمانی 9 تا 12 ظهر ،هفت مدیر دولتی برای صنعت بیمه ای که بیش از 50 درصد آن را خصوصی ها تشکیل می دهند سخنرانی کردند که سخنانشان صرفا در اهمیت مدیریت ریسک بود و اطلاعات قابل توجهی به مخاطبین در خصوص ظرفیتهای مدیریت ریسک و راهکارها ارایه نمی داد.

به گزارش ریسک نیوز،هفنه گذشته بیست و چهارمین همایش بیمه وتوسعه با سخنرانی رئیس کل بیمه مرکزی ، رئیس شورای شهر ، وزیر اقتصاد ، وزیر نفت ، رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس ، معاونت وزیر راه و مدیر عامل سازمان مدیریت بحران به همراه پنج پنل تخصصی برگزار شد.

سرپرست پژوهشکده بیمه  در گفتگویی با نشریه داخلی پژوهشکده بیمه اذعان داشته همایش امسال بیمه و توسعه، همایش بیمه‌گزاران بوده در همین راستا تلاش شده از میان مقامات مرتبط در این همایش حضور داشته باشند.

اما نکته قابل تامل در خصوص این سمینار یک روزه آن است که سخنران کلیدی (key speech)همایش چه کسی بود ؟ در فاصله زمانی 9 تا 12 ظهر ،هفت مدیر دولتی برای صنعت بیمه ای که بیش از 50 درصد آن را خصوصی ها تشکیل می دهند سخنرانی کردند که عمدتا سخنانشان صرفا در اهمیت مدیریت ریسک بود و اطلاعات قابل توجهی به مخاطبین در خصوص ظرفیتهای مدیریت ریسک و راهکارها ارایه نمی داد.

ضرورت تشکیل صندوق همگانی حوادث طبیعی نکته ای بود که سه تن از سخنرانان کلیدی بر ان تاکید داشتند همان صندوقی که بنابر اذعان شاهدان عینی بیست سال از زمان مسکوت ماندن ان می گذرد ،به نظر می رسد این اظهارات نیز بارها در رسانه ها مطرح شده بود و نکته قابل توجهی بدست مخاطب نمی داد تنها شاید بتوان گفت اهمیت طرح دوباره این مساله در این همایش مبنی بر توجه مسئولین به ضرورت ابلاغ و اجرای آن است که این مساله نیز به لابی گری ها و ارتباطات نهادهای بالادستی بستگی دارد.

سخنرانی محسن هاشمی نیز بر اهمیت توجه به ریسک های شهری و بیمه نامه هایی مانند بیمه تضمین کیفیت ساختمان  بدون ارایه ایده و طرحی نو انجام شد و البته در  سخنان پور ابراهیمی ، رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس نیز به انتقاداتی صریح از صنعت بیمه بسنده شد ، وی البته معتقد بود که صنعت بیمه خود دارای ریسک است در این صورت چگونه می خواهد ریسک ها را مدیریت کند ، انتقادات وی نیز بدون ارایه راهکار و فقط در قالب گلایه عنوان گردید که البته ظاهرا به مذاق حضار خوش آمد و مورد تشویق قرار گرفت.

سوال اساسی اینجاست که چرا چهار ساعت از مهمترین بخش های یک سمینار یک روزه باید به سخنان تکراری مسئولان دولتی اختصاص یابد ،به غیر از رئیس کل بیمه مرکزی که به عنوان میزبان باید در قالب سخنرانی ، عملکردی از صنعت بیمه را ارایه کند سایر سخنرانان کلیدی (key speech) چه حرف تازه و ایده قابل ارایه ای برای شرکت کنند گان داشتند.

گفتنی است ،اگر قرار بود وعده های مردان دولتی در همایش های سالانه بیمه و توسعه پاسخ گو باشد چرا وعده طیب نیا که در سه دوره همایش مذکور در قالب حذف مالیات بر ارزش افزوده ایراد گردید تا کنون عملیاتی نشده است؟

لازم بذکر است ، امیر صفری ، سرپرست پژوهشکده بیمه ، در نشست خبری این همایش به خبرنگاران اذعان داشت که به دلیل وسعت مقوله مدیریت ریسک ، تلاش شده تا از تمامی نهادهای مرتبط سخنرانی در این زمینه داشته باشیم تا بتوانیم در نهایت پیوندی میان صنعت بیمه و سایر نهادهای مرتبط در زمینه ضرورت مدیریت بهینه ریسک ایجاد کنیم.

اما نکته قابل تامل اینجاست که سخنان مقامات مذکور بیشتر زیر چتر دیدگاههای سیاسی انها قرار گرفت تا اینکه بتواند حاوی دیدگاههای علمی و عملی مدیریت ریسک باشد ،به طور مثال بیژن نامدار زنگنه در حالی توپ را به زمین بیمه ها انداخت که از غفلت نهاد های نفتی در رعایت استانداردها و مدیریت بهینه ریسک حرفی به میان نیاورد.

اساسا کدام یک از مقامات مذکور که از خارج از صنعت بیمه دعوت شده بودند ،توانستند به عنوان یک نهاد مرتبط یک مدل پیشنهادی برای مدیریت ریسک ارایه دهند ؟یا حداقل راهکاری پیشنهاد کنند؟
به نظر می رسد صرف بیان دیدگاههای معمول ،در راستای اینکه صنعت بیمه باید در اجرای بهینه مدیریت ریسک مشارکت داشته باشد، کافی نخواهد بود چرا که این دیدگاهها بارها در رسانه ها نیز از زبان این مقامات مطرح شده است.

راهکار چیست؟
اگر چه سخنرانی یک یا دو مدیر دولتی برای انعکاس دیدگاههای دولتمردان در حوزه مدیریت ریسک ضروری است اما واقعا چه لزومی دارد زنده ترین زمان یک همایش ،بدون وقفه، به سخنرانی دولتی ها اختصاص یابد؟
گفته شده که تلاش سیاستگذاران همایش در راستای درگیرکردن نهادهای بزرگ با مدیریت ریسک است اما سوال اساسی اینجاست که صرف سخنرانی بدون وقفه هفت سخنران دولتی این پیوند برقراز می شود ؟
مدیریت ریسک یک مقوله کاملا علمی در سراسر جهان محسوب می شود آیا بهتر نبود برای افزودن غنای علمی و عملی به همایش حد فاصل سخنرانی دولتمردان با یک ارایه علمی و کاربردی که تجارب جهان را در بر می گرفت ، زمان بندی می شد؟

سیاستگذاران این همایش می توانستند از تجارب سایر همایش های بازارهای مالی مانند همایش سالانه سیاستهای پولی و ارزی و همایش سالانه بانکداری الکترونیک بهره برند؛ تقسیم بندی بهینه زمان به سخنرانی افراد کلیدی و در عین حال ایجاد زمان بندی برای ارایه مقالات کاربردی و علمی در فواصل زمانی مشخص یکی از راهکارهای قابل پیشنهاد است.

شاید سیاستگذاران این همایش اذعان دارند که در پنج پنل تخصصی که برگزار شد مقالات علمی ارایه گردید اما سوال اینجاست که آیا میزان شرکت کنندگان در پنل های تخصصی با حضار حاضر در سالن اصلی طی ساعات 9 تا 12 قابل مقایسه است؟

نگارنده تک تک سالنهای پنل های تخصصی را بازدید کرده به طوریکه استقبال اندک بیمه گران از پنل های تخصصی به غیر از دو مورد کاملا مشهود بود.

در راستای توجه به تجارب سایر همایش های موجود توجه به همایش سالانه بانکداری الکترونیک خالی از لطف نیست نکته جالب اینجاست که پس از انجام دو سخنرانی کلیدی توسط مقامات مربوطه ارایه مقاله ای علمی و کاربردی در دستور کار قرار می گیرد ، گفتنی است انتخاب این مقاله توسط پزوهشکده پولی و بانکی صورت گرفته و شخص ارایه دهنده مقاله باید روزهای قبل از همایش ، در قالب سمیناری مقاله خود را در پژوهشکده پولی و بانکی ارایه دهد.
مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد
بدون شک ارایه برنامه زمان بندی کارشناسی و خلاقانه از سوی سیاستگذاران در ایجاد انگیزه برای شرکت کنندگان همایش ها بسیار اثر گذار است ، متاسفانه مشاهدات میدانی در همایش مزبور نشان می دهد ، اغلب شرکت کنندگان پس از صرف ناهار ، همایش را ترک می کنند و این واقعیتی است که نمی توان انکار کرد.

نکته قابل انتقاد دیگر در خصوص این همایش فقدان سخنران خارجی جهت استفاده از تجارب بین المللی است ، سیاستگذاران این همایش در پاسخ به اینکه چرا از مقالات بین المللی در این همایش بهره نجسته اید اذعان داشته اند که قرار شده این همایش به دلیل ضرورت ریسک های داخلی ، ملی باشد نه بین المللی اما سوال اینجاست که ما هنوز در مقوله مدیریت و کنترل ریسک در داخل کشور اندر خم یک کوچه ایم چگونه می توانیم مدعی باشیم که قادریم ریسک هایمان را خود مدیریت کنیم بخصوص در ریسک زلزله که بهره گیری از کشورهایی مانند ژاپن برای حضار می توانست در دستور کار قرار گیرد.

شاید بهتر بود به جای یکی از سخنرانان دولتی یک کارشناس خبره ی ریسک جهانی تجارب خود را در اختیار مدیران قرار می داد، حتی بهتر بود برخی سخنرانان پنل های تخصصی مانند دکتر ذوالفقاری و آشتیانی که از متخصصین و خبره ریسک محسوب می شوند به جای ارایه در سالنی خلوت – در پنل تخصصی-  در فاصله زمانی قبل از ظهر برای حضار سخنرانی میکرد و از تجارب جهانی می گفتند و چه بسا انتقادات خود را به شرایط فعلی جهت پیشبرد کار ارایه می دادند.

برگزاری همایش بدون غرفه های جانبی، یک ضعف !
یکی از شاخص های کلیدی برگزاری همایش ها با دستاوردهای عملی بر پایی غرفه هایی با مشارکت نهادها و شرکتهای مرتبط است؛ تجارب همایش های داخلی و بخصوص خارجی نشان می دهد، در حاشیه این غرفه های تخصصی است که بسیاری محصولات رونمائی می شود ، بسیاری دیدارهای دوجانبه برقرار و چه بسا منتهی به نتیجه می گردد.

تجارب همایش های خارجی نشان می دهد ، جذاب ترین بخش این سمینارها ، بازدید شرکت کنندگان از غرفه های جانبی برای رد و بدل کردن اطلاعات ، مذاکره جهت انعقاد قراردادهای بزرگ و ارایه محصولات نوین و … است، نمونه ی این مورد را می توان در حاشیه همایش های سالانه بانکی مشاهده کرد.

اما متاسفانه ضعف صنعت بیمه در این زمینه خودنمائی می کند ، چرا که این موقعیت می توانست فرصت خوبی برای شرکتهای بیمه ، شرکتهای ارزیابی خسارت ، نمایندگان حقوقی، تشکل های صنفی بیمه ای و حتی شرکتهای نفتی ، پتروشیمی ،تجهیزات راه ، ساختمانی و … باشد تا بتوانند شرایط پوشش ریسک ، محصولات نوین بیمه ای و … را برای یکدیگر ارایه و از سوی دیگر فرصتی برای مهمان های خارجی بود تا در محیطی حرفه ای دید و بازدید های کاری را صورت دهند.

متاسفانه صنعت بیمه در ایران انچنان غرق در ثالث فروشی و روزمرگی است که کمتر فضائی برای بروز این خلاقیت ها از خود نشان داده ضمن اینکه کم بنیه گی شرکتهایی مانند ارزیابان خسارت و نمایندگی های بزرگ و همچنین نهادهای صنفی فرصتی برای عرضه برای انها نگذاشته است.
بیست و چهار همایش سالانه بیمه چه اثر گذاری داشته

مدتهاست که از سوی خبرنگاران این سوال از سیاستگذاران همایش بیمه و توسعه مطرح می شود که این همایش ها چه اثری در صنعت بیمه داشته و البته با این پاسخ روبرو بوده اند که قرار نیست با یک همایش بک روزه تحول ملموسی در صنعت بیمه ایجاد شود و بدون تردید تاثیرات در بلند مدت حاصل می شود.

این گفته های سیاستگذاران در حالی است که به نظر می رسد دستاوردهای همایش ها می تواند در آثار کوتاه مدت و بلند مدت قابل بررسی باشد از جمله اثاری که در کوتاه مدت باید از سوی دست اندرکاران بررسی شود ،این است که استقبال از پنل ها چقدر بوده و اگر کمتر استقبال شده چه راهکاری باید در دستور کار قرار گیرد ؟ سخنرانان کلیدی همایش تا چه اندازه توانسته اند در خصوص محور اصلی سمینار اطلاع رسانی کنند و راهکار بهینه ارائه دهند؟ در ضمن اینکه آسیب شناسی برنامه زمان بندی همایش ها و انتخاب افراد اصلح برای ایراد مقالات و سخنرانی با چه استراتژی صورت گرفته؟

در خصوص دستاوردهای بلند مدت هم این سوال مطرح است که سیاستهای این همایش تا چه اندازه صنعت بیمه را تحت تاثیر قرار داده ، ایا وعده های دولتمردان بر حل معضلات صنعت بیمه ، اثر گذار بوده است؟

از سوی دیگر در پنل های تخصصی و مقالات قابل ارایه دیدگاهها و طرح های نوآورانه ای از سوی کارشناسان جوان مطرح می شود که می تواند پس از بررسی در صنعت بیمه اجرائی شود ، تا چه اندازه به این طرح ها توجه  و عملیاتی شده است؟

مسلما اگر محور همایشی مثلا در راستای توانمندی مدیریتی یا توانگری مالی باشد انتظار نمی رود فردای روز همایش در توانمندی مدیران و توانگری شرکتهای بیمه تحول ایجاد شود ؛اما بدیهی است که ارزیابی میزان اثر گذاری سخنرانی ها ،مقالات و پنل ها تخصصی در کوتاه مدت و بلند مدت غیر ممکن نیست

گفته می شود این سمینار ها در ابتدا سالهای  68 به صورت دو سمینار تخصصی یکی شناخت زلزله تهران که کارشناسان مونیخ ری و چند سخنران ایرانی حضور داشتند و دومین سمینار تخصصی جنرال اوریج (زیان همگانی) توسط کار شناسان کلاید اند کو برگزار شد .

پایگاه جامع اطلاعات بیمه(اینشورنس اینفو)




0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

میخواهید به بحث بپیوندید?
احساس رایگان برای کمک!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *